(Επειδή δεν μπορεί να λέμε συνέχεια για τον Γαμιολοϊό...)

Χτες τελείωσα το The Changing Land, το οποίο αποτελεί συνέχεια του Dilvish, the Damned, με τον ίδιο ήρωα, τον Dilvish, the Damned (αναμενόμενα). Το The Changing Land είναι το τελευταίο βιβλίο, και οφείλω να πω ότι μου άρεσε πολύ λιγότερο από το πρώτο. Το πρώτο, αρχικά, έχει ένα τελείως μυθικό ύφος που σαγηνεύει. Σταδιακά αυτό μειώνεται ώσπου τελικά μας μένει το κλασικό, άνετο περιπετειώδες ύφος του Roger Zelazny. Όχι πως αυτό είναι κακό. Αλλά η τελευταία ιστορία του Dilvish, the Damned (είναι διηγήματα τα οποία συνδέονται) δεν μου άρεσε και τόσο· σαν επεισόδιο από τηλεοπτική σειρά φαντασίας μού φάνηκε – αν και καλό για τέτοιο.

Το The Changing Land μού άρεσε στην αρχή και, κυρίως, στο τέλος. Στο ενδιάμεσο με άφησε αρκετά δυσαρεστημένο, αν και το concept ήταν ομολογουμένως ενδιαφέρον. Το πρόβλημα ήταν πως τέτοια σκηνικά που περιγραφεί – τελείως σουρεαλιστικά και abstract ορισμένα από αυτά, ή τελείως παράξενες αρχιτεκτονικές και χώροι – πολλές φορές δεν είναι εύκολο να τα φανταστείς. Σ’ένα βιβλίο θες κάτι περισσότερο για να σε κρατήσει – κάτι σχετικό με την πλοκή, όχι με το θέαμα, κι αυτό δεν νομίζω ότι υπήρχε στον βαθμό που χρειαζόταν. Το The Changing Land μπορεί να γινόταν μια πολύ όμορφη σουρεαλιστική ταινία· ίσως αυτό να ταίριαζε καλύτερα.

Όχι πως ήταν άσχημο. Σε σχέση με άλλα βιβλία, ήταν καλό. Αλλά δεν είναι αυτό που περιμένω από τον Roger Zelazny. Περιμένω κάτι πολύ καλύτερο.

Και όλα όσα διαβάζω από αυτόν, αναπόφευκτα, τα συγκρίνω με το Amber, αλλά κανένα δεν φτάνει εκεί. Και δεν έχω διαβάσει λίγα από τα βιβλία του πλέον. Κάποια από αυτά που θυμάμαι είναι τα εξής: Jack of Shadows, To Die in Italbar, Doorways in the Sand, A Night in the Lonesome October, Damnation Alley, Eye of Cat. Και δυο, τρία διηγήματα τουλάχιστον. (Ίσως κάτι να μου διαφεύγει.) Ορισμένα είναι καλύτερα, ορισμένα είναι χειρότερα. Κανένα δεν είναι σαν το Amber. Το είχα ξαναδιαβάσει πρόσφατα (και είχα γράψει και γι’αυτό) και πραγματικά δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο που έχει γράψει ο Zelazny. Πρέπει να είχε τρομερή έμπνευση όταν έγραφε το Amber, παρότι δεν γράφτηκε αμέσως αλλά σε μια περίοδο αρκετών χρόνων. Είναι αληθινά αξιοσημείωτο. Δε νομίζω ότι θα συναντήσω ποτέ τίποτα παρόμοιο (όχι αντιγραφή· παρόμοιο), όσο κι αν ψάξω.